Arınma yolculuğu…

Düşününce…

Nisan 13th, 2007

Yazının Yer Aldığı Kategori: Notlar

Seni İçime Gömdüm/sf. 103/Andrew Jolly/Ayrıntı Yayınevi

“Neden öldürmedin beni?” diye sordu Kabrero düz, anlamsız bir sesle.

“On beş Amerikan sentine patlardın bana. Merminin fiyatı.”

“Ama ateş ettin, neden öldürmedin beni?”

“Söylüyorum ya işte. Zaten ölmek üzere olan bir zavallıya on beş sent niye harcayayım, diye düündüm. Pek perişandın Kabrero. İyi bir av değildin kısacası. Öfkem de yok olmuştu.Uzun bir süre dağdan inmeni gözlemiştik. O kocaman tabutu tek başına taşıyışın, aşağılara inmeye çalışışın hoşuma gitmeye başlamıştı doğrusu! ‘Que bruto’ dedim kendi kendime.(Esaslı bir fasulyeci bu) Bunları düşünüyordum işte; ateş ederken düşünmek iyi değildir, o yüzden vuramadım seni.”

“Öldürebilirdin isteseydin, jandarmaları nasıl öldürdünse”

“Düşünmemeliydim o arada. Hem öfkem yoktu. Halin perişandı; yaralar, sıyrıklar, her yanın kan içinde, gömleksiz, şapkasız, yüzün gözün yanmış, su toplamış: ‘Niye öldüreyim şu zavallı herifi’ diye düşündüm. Sen sen ol, ne adam öldürken düşün ne sevişirken. Yoksa bütün hünerin, keyfin yok olup gider. Mermi yolunu şaşırır. Kadının doyumsuz kalır.”

……………………………………………………………………………………
yaptığımız işlerden zevk almanın ve saklı -veya değil- hünerlerimizi sergilemenin yolu düşünmeden hareket etmekten geçer çoğu zaman. çoğu zaman düşünerek hem keyfimizi taa baştan yok eder hem de verimimizi ve yaratıcılığımızı yok ederiz.

diğer yandan, yapacağımız iyi veya kötü bir eylem öncesinde zihnimizde o eylemin varlığını yadsıyan düşünceler varsa, o eylemi askıya almak ve tereddütsüz bir hale girene kadar beklemek gerek… “öldürmek” gibi kötü bir eylem de olsa gerçekleştireceğimiz şey, yapacaksak tereddütsüz yapmak ve o esnada zihnimizi kurcalayan hiçbir şey bırakmamak gerek; bu, eylem sonrası iç huzurumuz için çok önemlidir.

Yazının Yer Aldığı Kategori: Notlar