İman edenler hayatları boyunca çok farklı karakterde insanlarla karşılaşabilirler, ancak karşılarındaki insanların tavırlarına göre, ahlak anlayışlarını değiştirmezler.

Müminin, tevazusu, merhametli ve yumuşak başlı tavrı hiçbir zaman değişmez. Kendisine söylenen kötü bir söze bir benzeriyle karşılık vermez. Alay edene alayla, öfkeye öfkeyle cevap vermez. Öfkelenen bir insana karşı sakin ve itidalli olur. Sabreder ve hoşgörülü olur. Kırıcı bir tavra karşılık, o kimseyi yaptığından utandıracak, güzel ahlaka özendirecek bir hoşgörü ve merhamet anlayışıyla hareket eder. Bu, Peygamberimiz (sav)’in de bizlere tavsiye ettiği bir ahlaktır.

MERHAMET ETMEYENE MERHAMET OLUNMAZ!

–
merhamet isteyen merhameti buluyor galiba.

kanımca bunun için 3 şart sıralayabiliriz: önce istemek lazım, sonra istemesini bilmek lazım, ve de son olarak haketmek lazım.

–
insan hayatı o kadar kısa ki, ve o kadar hızlı geçiyor ki..
günler bir türlü geçmezken yıllar hayatlar geçiyor adeta (evet, teoman dan esinlendim şimdi). geriye bakmamak, geride çok takılmamak lazım galiba. yaşananlardan dersimizi çıkarabiliyorsak ne ala, çıkaramazsak da yaşamaya devam.

kişinin hayatı, kendi etrafında dönüyor. birisinin bu hayata çomak sokmasına izin vermek pek akıl karı değil, eğer ısrar ediyorsa da, o çomağı ona karşı kullanmak artık hak oluyor bence

insanın insana gösterebileceği merhamet de nereye kadar ki…

–
yazının sonuna koyduğunuz müzik çok hoş olmuş. ama bunu yazıyı okumadan önce görseydim, ve o arka planda çalarken yazıyı okumuş olsaydım daha bi hoş olurdu

nihat demirkol: hoşgeldin Emre…

Peki madem, müziği yazının en başına koyayım evet, müzik eşliğinde çok daha etkileyici geliyor yazı zira bu müzik eşliğinde yazmıştım (iki ay kadar önce)