nihat demirkol: (daha çok) inanarak yaşamak gerektiğinin önemini ve gerekliliğini hem hislerimin hem de tecrübelerimin ışığında çok iyi anlamış durumdayım… hedeflerimize doğru yürürken Yaradan’a sığınıp, ondan yardım istemek ve onun bize yardım edeceğine mutlak şekilde inanmak ve (sanki isteklerimiz kabul edilmiş gibi) hareket etmek gerek…. böyle hareket etmekle de neler yapabileceğimizi ve ne olduğumuzu kendimize, çevremize ve Yaradan’a göstermiş oluyoruz… böylelikle de Yaradan, isteğimizde ne kadar samimi olduğumuzu görüp, bize istediğimiz sunuyor…

Çırpınmaya, savaşmaya vs. gerek yok… İste, istediğinin kabul edildiğine (mutlak şekilde)inan ve kabul edilmiş gibi hareket et ve al… ( bu arada isteğinin kabul edilmesine ilişkin Yaradan’ın sana yüklediği sorumlulukları yerine getir…)

Teşekkürler beyazgelinciik!

Az önce okumuştum bu dizeleri, aklıma geldi Yunus ne de sade ve doğru anlatmış dimi. Ama o us’u yunmuş yunus olmuş, herkes aklındakileri yunabilir mi, bunun için kendini kaybetmek mi yoksa bulmak mı gerek, bulduk diyelik kendimiz olduğunu nerden bileceğiz! insan neye inanacağını şaşırıyor

nihat demirkol: içindekileri yunabilmen için şafak, büyük bir acı yaşaman gerekiyor… büyük acılar ki bu da bir yerde kendini kaybetmen anlamana da geliyor… insanın sadece ussal süreçlerini devreye sokarak, gerçek benliğine ulaşması imkansız… okuyarak ve sohbetlerle de zor farketmesi; okuduklarının ve sözlerin, içinde güçlü bir bağlantı olışturabilmesi ve sende anlam kazanabilmesi için, yaşanmışlıklar gerekiyor… bu şart… gözlemlerinle de ilişkilendirebilirsin bilgece sözleri ama yaşanmışlıkların yerini tutmaz bu yine de…

bulduğumuzun gerçek benliğimiz olduğunu nasıl mı bileceğiz; bunun cevabını gerçek benliğimizi bulma yolunda git gide güçlenen hislerimiz ve (yeni) benliğimizin içinde beliren bilgece ses verecek… bunu biliyor ve yaşıyorum!

teşekkürler!!!

(bu arada şafak, kimsin, neyin nesisin..? bu ikinci yorumun oluyor… seni tanımak istiyorum)

İyi çalışmalar…

nihat demirkol: ya görünen umutların tükendiği ve beslenen içeriğin kaybolur olduğu gibi bir anda farmau? yani (kendim için söylemiyorum ama) elindeki, seni sonuca ulaştıracak sebeplerin, ortadan kalktığı bir anda..! kendi sebeplerini yaratması ve sebeplerin ötesinde bir yol sunması için umut beslemek, inanmak… elinde hiçbir şey yokken, yine de olacağına inanmak! Ve olmuş, sana sunulmuş, istediğine ulaşmış varsayarak kendini hareket etmek..

Kendime güvenmeli ve inanmalıyım.
Artık anladım ki inancım varsa ben de varım.

nihat demirkol:

hoşsun; güldürdün beni…

evet kayra; sadece inanarak her şeye sahip olabileceğimize inanmak zorundayız… buna inanıyor ve bu yöntemle hareket ediyorum artık… hep de böyle hareket edeceğim: inanarak!