Arınma yolculuğu…

Yardımın Niçini

Mayıs 25th, 2008

Yazının Yer Aldığı Kategori: Ayrıntı, Din

Yardım etmek gibi erdemli bir davranışı ifa etmeyi “başkalarının yapmıyor olması ya da o davranışın çok az kişide yaşıyor olması” nedenine bağlamak ne kadar doğrudur?

Böyle bir sebeple yardım edersem bu nereye kadar sürer..? Yormaz mı bir süre sonra bu nedenden dolayı yardım etmek insanı..?

Çirkin/kötü bir davranıştan, başkası öyle yapıyor diye kaçınmak ne kadar yapmacık ve samimiyetten uzaksa, “yapılmıyor diye iyi davranışları yaşatmaya/yerine getirmeye çalışmak” da o derece samimiyetten uzak ve insanın üzerine yüktür!

İyi davranışlara yönelip kötü davranışlardan kaçınmamızı, kendi içimizdeki bir nedene bağlamalı ve erdemli hareket etmemizi -mümkün olduğu kadar- dış nedenlerden bağımsız kılmalıyız…

Şüphesiz ki bir dış nedene bağlı olarak da olsa iyi/hakka uygun davranışlar sergilemek ve iyiyi yaşatmak; iyiye hiç sahip çıkmamaktan evladır ama iyiyi içimizde ve dışımızda mutlak hakim kılmak için bunun da ötesine geç(ebil)meli ve -başkasının yapmasına ya da yapmamasına bakmadan- sadece doğru/hakka uygun olan o olduğu için yapma/ma/lıyız…

İşin biraz daha elim tarafı, insanları iyiliğe çağırırken onlara yapılan seslenişte yatıyor:

–Kimsenin kimseyi düşünmediği, bananeciliğin hüküm sürdüğü şu çağda elinizi önce vicdanınıza koyun sonra cebinize sokun..!

Burda seslenişin hedef aldığı tarafımız çoğunlukla nefsimiz, biraz da vicdanımız… İyilik yapmamız sonucunda dünyayı sarmış bencil güruhtan farklı ve onlardan üstün olacağımız ima ediliyor ve nefs, kendini daha üstün ve farklı görme adına iyilik yapmaya davet ediliyor… (zekice)

–Ben, bananeciliğin hüküm sürdüğü bu çağda başkalarını düşünebiliyorum. Ben, o bencil güruhtan ayrı ve daha üstün bir insanım… Ben, halâ, yardımseverlik vb. erdemleri içinde yaşatabilen biriyim… Ben 1 şeyim, 2 şeyim, 3 şeyim

Diğer yandan kendini “bananeci”, “bencil” kümeye dahil olmuş görmek istemeyen vicdan “yardım etmeliyim, yoksa ben de bunun bir parçası olurum… Oysa olmamalıyım” diye düşün(dürtül)erek, birazın da ötesinde epey bir zorlama ile yardım etmeye itiliyor… (bu da zekice)

Durum böyle olunca, insanın içinde hak ettiği yere oturup, sürekliliğini koruyamıyor bu güzel erdem tabii… (ama kimin umrunda; yeterki gelsin paralar) Kendini sağlam bir kaynağa/nedene dayandır(a)madığı için de zamanla yoruluyor, bıkıyor, anlamsız buluyor yaptığını…

Peki o zaman n’apmalı..? Nasıl davranmalı…? Ve insanları yardıma- daha geniş anlamda iyiliğe- nasıl davet etmeli..?

Orasını da varın siz keşfedin

………………………

Bu Yazı, Kainatyolcusu adlı blog sahibinin bu yazısı okunduktan sonra yazılmıştır

Yazının Yer Aldığı Kategori: Ayrıntı, Din